مسيريابهائي كه از طريق حافظة اصلي راهاندازي و بوت ميشوند، از مكانيزمي كاملاً متفاوت براي بارگذاري و اجراي سيستم عامل استفاده ميكنند. همانند مسيريابهايRFF ، كدهاي اجرائي IOS در حافظة غيرفعال ذخيره ميشود ولي از آنجا اجرا نخواهد شد. بزرگترين تفاوت اين دوگونه مسيرياب (كه منجر به وقتگيرشدن زمان راهاندازي نيز ميشود) آنست كه در مسيريابهائي كه از طريق RAM بوت ميشوند، كدهاي اجرائي سيستم عامل در حافظة Flash بصورت فشرده ذخيرهشدهاند و گذشته از انتقال به فضاي RAM ، بايد از حالت فشرده نيز خارج شوند.
در خلال فرآيند بوتشدن مسيرياب، تصوير فشردهشدة سيستمعامل IOS از حافظة Flash استخراجشده و پس از باز شدن (Decompression) به RAM منتقل ميشود.
تصوير كدهاي اجرائي سيستم عامل IOS در فضاي مفيد حافظة RAM ذخيره ميشود و چون اين فضا بين سيستمعامل، فايلهاي كاري (Working Files) و فضاي جداول مسيريابي مشتركخواهد بود، در نتيجه اينگونه از مسيريابها بطور معمول با ميزان حافظة RAM بيشتري تجهيز و عرضهميشوند.
پس از آنكه تصوير برنامة اجرائي سيستم عامل IOS از حالت فشرده خارج و به درون RAM منتقل شد (پردازندة) مسيرياب آنرا اجراكرده و سرويسهاي عملياتي شروع به كار مينمايند. تمام عمليات استاندارد مسيرياب، از فضاي حافظة RAM اجرا ميشود و فضاي حافظة Flash براي ذخيره و بازيابي اطلاعات (بعنوان حافظة جانبي) آزاد خواهدبود. اين نوع معماري نيز براي خود محاسني دارد. شايد بزرگترين حسن اين گونه از مسيريابها آن باشد كه پس از راهاندازي، حافظة Flash آزاد خواهد بود و براحتي ميتوان در حين ارجاي طبيعي عمليات مسيرياب، سيستم عامل را ارتقاء داد يا آنرا بطور كلي عوضكرد. (بدون آنكه اخلالي در عملكرد مسيرياب اتفاق بيفتد) ودر نتيجه ارتقاء سيستم عامل IOS در اينگونه مسيريابها بسيار سادهتر خواهد بود. يكي ديگر از محاسن اين نوع معماري درآنستكه فايلهاي اجرائي سيستمعامل بصورت فشرده(Compresse)
برروي حافظة Flash ذخيرهشده و بدين ترتيب به فضاي كمتري نياز است.
يكي از معايب مسيريابهائي كه از طريق RAM بوت ميشود آنست كه احتمال آلودگي و اختلال در سيستم عامل بالاتر خواهد بود. بعبارت بهتر وقتي كه كدهاي اجرائي سيستمعامل در همان فضائي است كه دادهها هم هستند، هرگونه اشكال (نرمافزاري) كه منجر به نوشتهشدن در فضاي كاري سيستم عامل شود به درهم شكستهشدنحريم فضاي سيستم عامل، ناپايداري و نهايتاً فروپاشي (Crash ) آن ميانجامد. بهمين دليل مسيريابهاي RFR تهية نسخة پشتيبان از سيستم عامل IOS و فايلهاي پيكربندي بسيار مهم خواهدبود.
ارتقاء سيستم عامل IOS در مسيريابهائي كه از طريق حافظة Flash بوت ميشوند:
بطور كلي دو روش براي ارتقاء يا تغيير سيستم عامل در مسيريابهائي كه از طريق حافظة Flash بوت ميشوند وجود دارد. رايجترين راهحل استفاده ازFLH يا Flash Load Helper است كه يك فضاي فرمان مستقل از IOS براي دسترسي و تغيير در حافظة Flash ايجاد ميكند.
يكي ديگر از روشهاي ارتقاء سيستم عامل IOS بهرهگيري از بانكهاي دوگانة حافظة Flash (Dual Flash Banks) است. در اين روش فضاي حافظة Flash (كه از نوع SIMM است) به دو بخش مستقل تقسيمشده كه به هريك از آنها بانك گفتهميشود. بدين ترتيب مسئول شبكه ميتواند در حالي كه سيستم عامل IOS برروي يكي از بانكها در حال اجرا است به ديگري دسترسي داشتهباشد، در آن تغيير ايجاد كند و سيستم عامل جديد را بدانجا منتقل نمايد.
در ادامه دو روش فوق را بصورت عملي توضيح ميدهيم:
استفاده از بانكهاي دوگانة حافظة Flash (Dual Flash Banks)
اگر چه استفاده از بانكهاي دوگانة حافظة Flash براي ارتقاي سيستم عامل، روالي بسيار ساده و نسبتاً سرراست دارد ولي براي مهيّا كردن شرايط آن و آمادهسازي بانكها بايد زمان قابل ملاحظهاي صرف نمائيد.
بخاطر داشتهباشيد كه تمام مسيريابهاي سيسكو قابليت بانكهاي دوگانة حافظه Flash را ندارند و روالي كه در اين بخش بررسي ميشود به سري و مدل مسيرياب شما بستگي خواهد داشت. براي آنكه ببينيد آيا مسيرياب شما داراي بانك دوگانه حافظة Flash هست با خير، مستندات همراه مسيرياب را مطالعه و بررسي نمائيد. اگر ماجولهاي حافظة Flash SIMM بيشتر از يك عدد است ميتوانيد از اين قابليت براي ارتقاء سيستم عامل استفادهكنيد.
بدين ترتيب فضاي حافظة Flash به دو ناحية منطقي قابل پارتيشنبندي خواهد بود كه در هر يك ميتوان فايلهاي لازم را ذخيره كرد. داشتن دو پارتيشن به مسئول (شبكه) اجازهميدهد در حالي كه نسخة اصلي سيستم عامل Cisco IOS در حال اجراست در پارتيشن ديگر، نسخة ارتقاء يافتة IOS را منتقلكند.
يكي از محاسن اين روش آنست كه براي انتقال و ذخيرة سيستم عامل نيازي به خارجكردن مسيرياب از شبكه و خوابانيدن آن نيست.
پس از آنكه تعيين كرديد كه آيا مسيرياب شما قابل پارتيشنبندي از طريق Dual Flash Bank هست يا خير مراحل زير را براي تنظيم بانكهاي حافظة Flash به اجرابگذاريد:
ابتدا به حالت ممتاز مفسّر فرمان وارد شويد:
Router> enable
Router #
در حالت ممتاز، برنامة پيكربندي مسيرياب را اجراكنيد:
Router # configure
Configuring from terminal memory or network[terminal]? terminal
حال ميتوانيد فرامين پيكربندي را وارد نمائيد. هر دستور در يك خط واردشده ودر انتها Ctrl + Z درجميشود:
Router (config) #
در اين برنامه فرامين لازم براي پارتيشنبندي حافظة Flash مسيرياب به ترتيب ذيلخواهدبود:
Router (config) # partition flash
اين فرمان پارامترهائي را ميپذيرد كه در ارتباط با تعداد پارتيشنها و اندازة موردنظر هر كدام از آنهاست:
Router (config) # partition flash?
<1-8 > Number of partitions in device
Router (config) # partition 2?
< 1- 64 > size of partition 1
پس از پارتيشنبندي حافظة Flash ارتقاء سيستم عامل IOS بسيار سادهخواهد بود. با استفاده از فرمان copy به صورتي كه در ادامه معرفي كردهايم، تصوير سيستم عامل جديد و موردنظر را به پارتيشن بلااستفاده و خالي منتقل نمائيد.
فرمان copy براي انتقال فايل از يك مكان به مكاني ديگر مورد استفاده قرارميگيرد، بدون آنكه ربطي به ساختار حافظه يا روش ارتقاء سيستم عامل داشتهباشد(در هر موقع كه بدان نياز داشتهباشيد و در خلال عملكرد معمولي مسيرياب نيز ميتوانيد از آن استفاده كنيد.)
Router # copy tftp flash
اين فرمان يك فايل نامشخص را از سرويسدهندة TFTP (Trivial File Transfer Protocol) ، به درون حافظة Flash منتقل و ذخيرهميكند. البته چون نام فايل و پارهاي ديگر از اطلاغات مشخص نيست، صدور فرمان فوق باعث خواهدشد تا IOS براي شروع عمل كپي، اطلاعات موردنياز را طلب نمايد . پارامترهائي كه سيستم عامل IOS بلافاصله از شما مطالعه خواهدكرد موارد زير است:
·.نام سرويسدهندة TFTP
·.نام فايل موردنظر (در اينجا فايل نسخة ارتقاء يافتة IOS )
·.پارتيشن مقصد (درون حافظة Flash)
.نام فايل مقصد (نامي كه فايل مبداء با آن ذخيره خواهدشد)
به محض آنكه تصوير برنامة اجرايي سيستم عامل IOS به درون پارتيشن موردنظر منتقل و كپي شد، بايستي مشخص كنيد كه از اين به بعد مسيرياب كدام يك از نسخههاي كپيشده را براي اجرا و راهاندازي بكارگيرد؛ زيرا حالا مسيريابي داريم كه داراي دو بخش حافظة Flash است ودر هر يك از اين دو بخش يك نسخة مستقل از سيستم عامل IOS نصبشدهاست. مسيرياب بايد بداند كه كدام يك از اين دو نسخه را براي عملكرد طبيعي و روزمرة خود برگزيند. براي آنكه تعيين كنيد مسيرياب كدام پارتيشن را بعنوان پارتيشن بوت استفاده كند از فرمان boot (پس از اجراي دستور configure و ورود به حالت پيكربندي مسيرياب) استفاده نمائيد:
Router (config) # boot system flash 2
اين فرمان براي مسيرياب مشخص ميكند كه عمليات راهاندازي بايد از پارتيشن دوم آغاز گردد. در ادامه بايد نسخه جديد سيستم عامل را متناسب با شرايط شبكه پيكربندي و تنظيم نماييد. (يا فايلهاي پيكربندي موجود از قبل را بكاربگيريد. در اين مورد درقسمت آتي صحبت خواهيم كرد.)
اگر مسيرياب شما داراي چند پارتيشن مجزا در فضاي حافظه Flash نيست، براي ارتقاء و نصب سيستم عامل جديد بايد از برنامة FLH (Flash Load Helper) استفادهنماييد.
پیوند ها