تا قبل از سال 1984 هيچ راه مشخص و مدوّن براي هدايت هوشمند اطلاعات بين شبكهها وجود نداشت. اگر چه روشهاي ”سوئيچ بسته ـ Packet Switching ـ” از اواسط دهة شصت ميلادي ابداع و بكار گرفتهشدهبود ولي شبكههاي كامپيوتري جديد و پروتكلهاي ارتباطي شبكه (مثل TCP/IP) به تكنولوژي جديد و مدرنتري نياز داشتند. در آن زمان (1984) بكارگيري شبكههاي كامپيوتري حدود يك دهه قدمت داشت و ظهورتكنولوژيهاي مدرن در شبكه آرام آرام آنرا به يك نياز عمومي و فراگير تبديل ميكرد.
دردهة شصت و هفتاد فقدان ابزارهاي مسيريابي هوشمند مشكل حادّي نبود زيرا شبكههائي كه نياز به ارتباط با يكديگر داشتند ميتوانستند از تكنولوژي سوئيچ بسته (هرچند با سرعت و كارآئي ناچيز) استفاده كنند. در آن زمان كامپيوترهاي شخصي وجود نداشت و يك شبكة كامپيوتري از پنج يا شش كامپيوتر Mainframe بزرگ (با حدود 10 ترمينال در هر كدام) تشكيل ميشد. اين كامپيوترها كه بهمراه ترمينالهاشان در يك فضاي جغرافيائي محدود محصور بودند به كابلهاي طولاني و اتصالات متعدد نياز نداشتند. يك شبكه با شش كامپيوتر و جمعاً 60 ترمينال فقط به 6 اتصال شبكه نياز داشت كه معمولاَ همگي در يك محيط واحد قرارميگرفتند.
برقراري ارتباط بين كامپيوترهاي راه دور نيز توسط شبكههاي سوئيچ بسته انجام ميشد ولي در آن زمان استفاده از شبكههاي سوئيچ بسته (Packet Switch) از عهدة سازمانها و مؤسساتي برميآمد كه قادر بودند بر روي چنين تكنولوژي گرانقيمتي سرمايهگذاري كنند و سختافزار آن زمان را تهيه نمايند. بعنوان مثال دولت ايالات متحده در آن زمان بزرگترين شبكة كل دنيا يعني شبكة ARPAnet را پياده كرد و به خدمت گرفت. (اين شبكه بعداً به DARPA تبديل شد.) سختافزار موردنياز براي برقراري ارتباط بين كامپيوترهائي كه در چندين ايالت متمركز بودند و استفاده از تكنولوژي سوئيچ بسته براي برقراري ارتباط بين آنها، شبكة ARPA را چنان گران كرد كه تأمين هزينههاي آن را از عهدة اغلب شركتهاي خصوصي برنميآمد و بايد از بودجههاي دولتي استفاده ميشد.
اوائل دهه هشتاد با ظهور كامپيوترهاي شخصي ـ PCـ يك انقلاب در دنياي كامپيوتر رخ داد. كامپيوترها كوچك، ارزان و متكامل شدند. وجود ديسكهاي سخت، پردازندههاي مناسب و قابليت اتصال آنها به يكديگر، PC را به يك پديدة جذاب و سودمندمبدل كرد.
پیوند ها